AYRILIK

Bir toplum bir günde bölünmez.

Önce küçük sözler gelir.

“Onlar.”
“Biz.”
“Bizden değil.”
“Bize benzemez.”
“Bizi anlamaz.”

Sonra şüphe gelir.
Sonra öfke.
Sonra korku.

Sonra insanlar aynı yerde dursalar bile aynı dünyada yaşamamaya başlar.

Ey insan,

Ayrılık çoğu zaman duvar örmekle başlamaz.

İnsanın karşısındakini insan olmaktan çıkarmasıyla başlar.

Onun acısı önemsiz görünür.
Onun kaybı küçük görünür.
Onun hakkı fazla görünür.
Onun sözü değersiz görünür.

Sonra insan kendi tarafında olanı haklı, öteki tarafta olanı yanlış saymaya başlar.

Hakikat iki parçaya bölünür.

Her taraf kendisini aynanın tam ortasında görür.

Ve kimse çatlağa bakmaz.

Ey budun,

Bir toplumu dışarıdan yıkmak kolay değildir eğer içeride insanlar birbirine güveniyorsa.

Fakat içeride güven bittiğinde küçük bir rüzgâr bile büyük bir ateşe dönebilir.

Bu yüzden ayrılığı küçümseme.

Bir ailede başlar.
Bir dostlukta.
Bir mahallede.
Bir dilin içinde.
Bir sofrada.

İnsanların birbirini dinlemeyi bırakmasıyla.

Sonra büyür.

Ve bir gün aynı toprağın üzerinde yaşayanlar birbirine yabancılaşır.

Ey insan,

Farklı olmak tehdit değildir.

Başkasının senden farklı düşünmesi seni eksiltmez.
Onu anlamaya çalışmak ona katılmak değildir.
Dinlemek boyun eğmek değildir.
Soru sormak düşmanlık değildir.
Karşı çıkmak nefret değildir.

Bir toplumu güçlü yapan herkesin aynı düşünmesi değil,
ayrıştığında bile birbirini yok etmemesidir.

Bu yüzden anlaşamadığında hemen düşman üretme.

Önce dinle.
Sonra konuş.

Sonra karşı çıktığın şey ile karşındaki insanı birbirinden ayır.

Çünkü fikir yanlış olabilir.

Fakat insanı yalnızca fikrinden ibaret sanmak daha büyük bir yanlıştır.

Ey insan,

Her çatlak yıkım değildir.

Bazı çatlaklardan ışık girer.

Bazı anlaşmazlıklar bir toplumun kendini düzeltmesine yardım eder.

Bütün mesele çatlağı nasıl taşıdığındır.

Onu yaraya dönüştürüp derinleştirebilir,
ya da orayı onarılması gereken bir yer olarak görebilirsin.

Birlik çatlağın hiç olmaması değildir.

Çatlak varken köprüyü yıkmamaktır.

Unutma:

Taş bölünürse duvar olur.

Duvarlar çoğalırsa insanlar birbirini daha az görür.

Ve insan karşısındakini görmediğinde ona zarar vermek daha kolay hâle gelir.

Bu yüzden gözlerini kapatma.

Karşındaki insanı gör.
Önce insanı gör.

Sonra ayrılığı konuş.

Çünkü bir gün senin de “öteki” olduğun bir göz çıkabilir.

O gün ne isteyeceğini bugün düşün.

Kendini koruyan dünya mı, yoksa birbirini insan olarak görmeye devam eden dünya mı?