BEN

“Ben” büyüdü, ey insan.

Ve “biz” küçüldü.

Başlangıçta yalnızca kendini korumak istedin.

Haklıydın.

İnsan kendi hayatını korumalıdır.

Sonra kendini daha iyi yaşamaya layık gördün.

Haklıydın.

Sonra daha çok istedin.
Sonra daha çok.
Sonra daha çok.

Ve “yeter” kelimesini unuttun.

İşte “ben” burada başka bir şeye dönüştü.

İhtiyaçtan ayrıcalığa.

Hak duygusundan sahiplik duygusuna.

Sonra kendine bir dünya yaptın.

Kapısına adını yazdın.

İçine yalnız kendine ait şeyleri aldın.

Dışarıdakileri “öteki” yaptın.

Benzerlerini içeri aldın.

Farklı olanları uzakta tuttun.

Ve bir gün başkasının iyiliği sana tehdit gibi görünmeye başladı.

Çünkü onun kazanması senin kaybetmen sanıldı.
Onun yükselmesi senin küçülmen sanıldı.
Onun sözü senin sözünü susturacak sanıldı.

Böylece hayat birlikte yaşamaktan yarışmaya döndü.

Yarış hızlandı.

Fakat anlam geride kaldı.

Ey insan,

Her şey yarış değildir.

Birinin ışığı senin ışığını söndürmez.
Birinin bilgisi senin bilgini azaltmaz.
Birinin mutluluğu senin mutluluğundan çalmış değildir.

Bir toplumun zenginliği de yalnızca sahip olunan şeylerin miktarı değildir.

Birbirine fayda sağlayabilme gücüdür.

Fakat “ben” her şeyi sahiplenmek istediğinde düzen bozulur.

Çünkü “ben” sınır tanımadığında başkasının hakkına girer.

Başkasının hakkına girdiğinde güven kırılır.

Güven kırıldığında ayrılık başlar.

Ayrılık başladığında budun zayıflar.

Böylece küçük bir bencillik büyük bir çatlağa dönüşür.

Ey insan,

“Ben” kötü değildir.

Benlik gereklidir.

Kendi sorumluluğunu taşımalısın.
Kendi kararını verebilmelisin.
Kendi iradeni korumalısın.

Ama “ben” tek başına hüküm verdiğinde insanın içindeki başka bir şey büyür:

“Benden sonrası yok.”

İşte o cümle tehlikelidir.

Çünkü sen geçicisin.

Başkasının da hakkı var.

Senden sonra gelenin de.

Henüz doğmamış olanın da.

Bir ağacın gölgesinde yürüyen çocuğun da.

Senin kullanmadığın fakat bir başkasının ihtiyaç duyacağı suyun da.

Bu yüzden kendine sahip çık.

Fakat kendini dünyanın tamamı sanma.

Ey insan,

Sen “ben”sin.

Ama yalnızca “ben” değilsin.

Sen bir ailenin parçasısın.
Bir toplumun parçasısın.
Bir tarihin parçasısın.
Bir doğanın parçasısın.

Ve bütün bunlardan ayrı yaşayabileceğini sandığın anda aslında kendi parçalarından birini kaybedersin.

Unutma:

Ben kendisini korur.
Biz geleceği taşır.