SÖZ

Sözünü söylemeden önce düşün, ey insan.

Çünkü söz ağızdan çıkar.
Fakat yalnızca kulağa ulaşmaz.

Kalbe girer.
Akılda kalır.

Bir insanın gününü değiştirir.

Bazen bir ömrü.

Bir sözle bir insanı ayağa kaldırabilirsin.
Bir sözle onu yere serebilirsin.
Bir sözle güven kurabilirsin.
Bir sözle yıllar içinde kurulanı yıkabilirsin.

Bu yüzden söz hafif değildir.

Sen hafif söyledin.

Çabuk söyledin.

Düşünmeden söyledin.

Sonra:
“Sadece bir söz.”
dedin.

Oysa karşındaki o sözü yalnızca birkaç saniye duymadı.

Onu zihninde taşıdı.
Belki gece düşündü.
Belki yıllarca unutmadı.

Çünkü insanın bedeni yarasını zamanla kapatabilir.

Fakat bazı sözler bedenden daha derine iner.

Ey insan,

Ataların sözü neden taşta kaldı sanıyorsun?

Çünkü unutulmasın diye.

Çünkü ağızdan çıkan rüzgârla dağılmasın diye.

Çünkü bir gün başka bir insan gelsin ve okusun diye.

Söz yalnızca konuşmak değildir.

Söz vermektir.

Bir şeyi üstlenmektir.
Bir yükü omuzlamaktır.

“Yapacağım.” dediğin zaman henüz yapmamış olursun.
Fakat o sözü verdiğin anda üzerine bir yol çıkar.
O yolun sonuna varmak artık senin işindir.

Bu yüzden sözünü ucuzlatma.

Her şeyi vaat eden insanın sözü zamanla değersizleşir.

Az konuşan ama sözünü taşıyanın bir cümlesi yeter.

Ey insan,

Bir başkasına: “Yanındayım.” diyorsan,
en zor günde yanında ol.

“Unutmayacağım.” diyorsan,
zaman geçtiğinde de hatırla.

“Koruyacağım.” diyorsan,
kimse bakmadığında da koru.

“Değişeceğim.” diyorsan,
ilk engelde eski hâline dönme.

Çünkü söz insanın ağzında değil,
davranışında tamamlanır.

Bir toplumun da sözleri vardır.

Kanunları.
Yeminleri.
Anlaşmaları.
Vaadleri.

Fakat taşlara yazılan bütün büyük sözler bir gün davranışla sınanır.

İnsanlar: “Adalet var.” der.
Fakat biri haksızlığa uğradığında başlarını çevirirlerse o söz boşalır.

“Birlikteyiz.” derler.
Fakat biri düştüğünde onu yalnız bırakırlarsa o söz boşalır.

“Geleceği düşünüyoruz.” derler.
Fakat geleceğin topraklarını bugünden tükettiklerinde o söz boşalır.

Bu yüzden söze değil yalnız,
söz ile hayat arasındaki mesafeye bak.

Mesafe uzadıkça söz çürür.
Mesafe kapandıkça söz güçlenir.

Ey insan,

Bir söz söylemek kolaydır.
Bir sözün yükünü taşımak zordur.

Bu yüzden her cümleyi taş gibi düşün.

Kazıyorsun.
Geri alamazsın.
İz bırakır.
Belki silersin.
Fakat taşın yüzeyinde bir gölge kalır.

İşte insanın sözü de böyledir.

Sen konuşup geçersin.

Başkasında kalır.

Bu yüzden unutma:

Söz ağızdan çıkar; fakat yükü omuzda kalır.